بنا بر اين آن كس كه با چشم عقلش مىبيند و با بينائى به عمل مىپردازد ، بايد در آغاز كار توجه كند كه آن عمل به سود او است يا به زيانش ؟ . اگر به سود او است اقدام مىكند و اگر بر زيانش است از عمل باز مىايستد ، زيرا كسى كه بدون آگاهى به عمل مىپردازد ، همچون كسى است كه از بىراهه مىرود ، و چنين شخصى هر چه جلوتر مىرود از سر منزل مقصود خويش بيشتر فاصله مىگيرد ، اما كسى كه از روى آگاهى عمل مىكند همچون رهروى است كه در جادهء واضح قدم بر مىدارد ، و نيز شخص بايد خوب بنگرد ره مىسپرد و بپيش مىرود و يا به عقب بر مىگردد . بدان كه هر ظاهرى باطنى مطابق خود دارد : آن چه ظاهرش پاك بود باطنش معمولا نيز پاك ، و آنچه آشكارش خبيث و بد بود باطنش نيز غالبا خبيث و زشت است . پيامبر صادق و راستگو ( ص ) فرموده است : « گاهى خداوند بنده‌اى را دوست مىدارد ولى عملش مبغوض است ، و گاهى خداوند عمل را دوست مىدارد اما شخص عامل را دشمن » آگاه باش ! هر عملى رويشى دارد و هر نبات و رويشى از آب بىنياز نمىتواند باشد ، آب‌ها گوناگون و مختلف‌اند : آن چه آب ياريش پاكيزه باشد غرس و نشاى آن پاكيزه ، و ميوه‌اش شيرين است و آن چه آبياريش ناپاك ، درخت آن ناپاك و ميوه‌اش تلخ خواهد بود . خطبه - 155 از خطبه‌هاى امام ( ع ) كه در آن از شگفتيهاى آفرينش خفاش سخن به ميان آورده ( 296 . ) ستايش خداوند : ستايش مخصوص خداوندى است كه اوصاف از بيان كنه ذاتش باز مانده و عظمتش